-I co, jak udała się wigilia pracownicza?
-Pojadłam se.

* *** * *** * *** * *** * *** * *** * *** * *** * ***
Miało być tak pięknie, a wyszło jak zawsze.

* *** * *** * *** * *** * *** * *** * *** * *** * ***
Można żyć bez ludzi, których się kocha. Ale co jeśli zawodzi ostatnia osoba, do której miało się zaufanie?

* *** * *** * *** * *** * *** * *** * *** * *** * ***

Wizyta w pierwszym "kandydującym" mieszkaniu przełożona na piątek rano.

* *** * *** * *** * *** * *** * *** * *** * *** * ***

Poza tym minął już rok od powrotu z Danii. (I kolejny rok kalendarzowy). Analizując ten rok spojrzałam do swojego pamiętniczka i w notkach ze stycznia 2011 znalazłam m. in:

17/18 stycznia
"Jedyny mój to zaledwie kilka dni
A ja nie mieszczę łez zagryzam wargi
(...)
A te dni ciszy które, które dzielą nas
Podpowiadają mi złe obrazy
Muszę to przespać przeczekać, przeczekać
Trzeba mi
A jutro znowu pójdziemy nad rzekę"
(Hey "List")

21/22 stycznia
"Jeśli jesteś zraniony cały świat wydaje się beznadziejny"
23 stycznia
"Niech mi ktoś wskaże jeden powód żeby wstać jutro z łóżka".


Co tu dużo gadać: minął rok, a ja jestem w punkcie wyjścia.