Szukam oznak życia.
Bum-bum-bum ser-ce bi-je-rów-no-mier-nie
kciukiem wyczuwam puls
wdech-wydech
płuca są na swoim miejscu i pracują sprawnie.

A jednak-
nie przekonuje mnie to.

Krew krąży w żyłach i tętnicach
nerwy reagują na najczulszy dotyk

A jednak-
nie przekonuje mnie to.

Serce nie bije już mocniej na twój widok
pamięć zaciera najmniejsze wspomnienia
już nawet ciało nie tęskni za twoim dotykiem.

Idę
biegnę
siadam
wstaję

I wciąż
nie przekonuje mnie to.
I szukam usprawiedliwienia
i wymówki dla ciała
bo jak to się stało
i dlaczego

że świat cały runął
a ono przetrwało
i ma się dobrze.

Post o niczym part 2.

Kolejny post z cyklu postów o niczym. Tym razem "nic" oznacza samotność. Skrajną, rozpaczliwą.

Na samotność się nie umiera
nie jest to choroba śmiertelna
A szkoda - byłoby łatwiej.

Tysiące singli od wieków szukają lekarstwa na tę przypadłość:
randki w ciemno,
szybkie randki,
konta na portalach społecznościowych
- nic nie pomaga.

Jedni skrupulatnie układają biznesplan na życie,
inni oszczędzają na lokatach koniecznie wysokooprocentowanych,
wszyscy starają się odkryć w sobie talenty,
rozwijać pasje (uprawianie sportu jest zawsze mile widziane, trzeba przecież dbać o aparycję bo a nuż-ktoś-mnie-w-końcu-zauważy),
kino, muzeum, okazyjnie teatr (w garniturze skrojonym na miarę),
nauka tańca albo fińskiego.

Mijają się na schodach,
stoją ramię-w-ramię w windzie,
wymieniają uprzejme "dzień dobry- do widzenia",
nie patrząc przy tym w oczy.

I tylko nocą zaciskają zęby,
połykają łzy,
zasypiają otuleni polarem utkanym z utraconych marzeń.